Waarom Frankrijk

Officiële taal: Frans

Hoofdstad: Parijs

Staatsvorm: Republiek

Oppervlakte: 551.500 km2

Inwoners:  65.543

Nationale feestdagen: 1 mei: dag van de arbeid; 14 juli bestorming van de Bastille

Motto: Liberté, Egalité, Fraternité (Vrijheid, Gelijkheid, Broederschap)

Volkslied: La Marseillaise

Munteenheid: Euro

Tijdzone: GMT + 1 (+ 2in de zomer)

Web/code/tel : .fr/FR/+33

Bevolkingsdichtheid: 117 inw/km² (2014)

Geografie

De Franse zeshoek

Het Franse grondgebied heeft de vorm van een zeshoek. Het gebied heeft zich gevormd vanaf de middeleeuwen, gedurende ten minste duizend jaar, door de aanhoudende wil tot eenwording van de koningen en daarna van de Republiek. De evenwichtige zeshoek is omgeven door drie grote zeeën en drie landsgrenzen. Hij heeft zijn huidige omvang verkregen aan het einde van de Frans-Duitse oorlogen van de 19e en 20ste eeuw.

In het zuiden wordt de grens met Spanje gevormd door de bergketen van de Pyreneeën die het hoogste punt bereikt op de bergtop van Aneto met 3 404 meter. In het oosten vormen de Alpen en de Jura de grens met Italië en Zwitserland, terwijl de middenloop van de Rijn Frankrijk en Duitsland scheidt. De noordelijke Franse Alpen vormen het grootste skigebied van Europa en staan aan de oorsprong van de meeste bergsporten. De Mont Blanc is de hoogste berg van Europa met een hoogte van 4 807 meter.

In het noorden daarentegen is de grens met Duitsland, Luxemburg en België veel toegankelijker. Tegenwoordig is het, op verschillende punten, het gebied waarin zich een intensieve grensactiviteit afspeelt tussen de streek rondom Lille en België, tussen Lotharingen, Luxemburg en Saarland. Andere grensoverschrijdende gebieden, gestimuleerd door de Europese akkoorden, tekenen zich echter af aan de middenloop van de Rijn tussen de Elzas en Baden-Würtemberg, rond Basel-Mulhouse en Genève, in het gebied rondom Nice, in Catalonië en in Baskenland.

Frankrijk heeft het uitzonderlijke voorrecht gelegen te zijn aan drie, zoniet vier zeeën. Frankrijk beschikt over twee havengebieden van Europese omvang, Le Havre en Rouen in het lage Seinedal en Marseille aan de Middellandse Zee aan de monding van het Rhônedal. Het land had een grote zeemacht kunnen zijn, is dat echter nooit geweest en is dat nu minder dan ooit. De voornaamste Franse kustactiviteit is tegenwoordig het toerisme, dat overal is ontwikkeld, van de Noordzee tot aan de Middellandse Zee. De kwaliteit van de kusten draagt bij aan het feit dat  Frankrijk, met de bergmassieven, het platteland en de historische steden, het land van Europa en van de wereld is dat de meeste toeristen ontvangt.

Een Europees kruispunt

Het Franse grondgebied is gevestigd op de iets verdikte landengte die, in het westen van Europa, de Middellandse Zee van het Kanaal en de Atlantische kust scheidt en die het Iberisch schiereiland met de rest van het vasteland verbindt. In dit verband heeft het bekken van Parijs altijd een bepalende rol gespeeld en speelt deze nog altijd, vanwege de goede verbindingen, op ieder moment van de geschiedenis, vanwege zijn uitgestrektheid, vanwege de agrarische kwaliteit van de grond en vanwege de hydrografische samenkomst rond de twee grote rivieren, de Seine en de Loire. Het is de bakermat van de Franse natie, het domein van de koningen waaraan de andere provincies zich hebben aangesloten, de belangrijkste regio van de Republiek. Het gebied wordt gedomineerd door Parijs, een van de grootste steden en een van de grootste stedelijke gebieden van Europa en de wereld : 2 116 000 inwoners wonen in Parijs, 11 131 000 in de regio Île-de-France.

Twee grote verkeersassen maken het geheel compleet. Zij maken het Franse grondgebied tot een van de belangrijkste kruispunten van West-Europa en in ieder geval tot het meest uitgestrekte en het onvermijdelijkste kruispunt vanwege het internationale verkeer. In het oosten bevindt zich de grote noord-zuid as van het Rijndal, het Moezeldal, het Saônedal en het Rhônedal, hier en daar onderbroken, maar tegenwoordig goed verbonden door middel van snelwegen en hogesnelheidstreinen  (TGV). Deze as is afgebakend door zeer grote steden : Metz, Nancy, Straatsburg, Lyon, Grenoble, Saint-Etienne, Marseille. In het zuiden speelt het kustgebied aan de Middellandse Zee, dat verlengd wordt door het Garonnedal en het bekken van Aquitaine, een vergelijkbare rol met steden als Nice, Marseille, Montpellier, Toulouse en Bordeaux. Tegenwoordig zijn het deze steden en metropolen, alsmede de Parijse regio, waar de bevolking en de rijkdommen van de industrie en de tertiaire activiteiten zich concentreren. Zo hebben drie grote agglomeraties een bevolking in de orde van een miljoen inwoners : Rijssel-Roubaix-Tourcoing, nabij België en Engeland ; Lyon, het belangrijkste kruispunt van communicatie en economisch initiatief na Parijs, dichtbij Zwitserland en Italië ; Aix-Marseille, de poort van de Middellandse Zee

Sociopolitieke situatie

Verscheidenheid, eenheid en centralisme

Frankrijk wordt gekenmerkt door een verbazingwekkende verscheidenheid, waaraan de Fransen veel plezier beleven. Ze worden dikwijls geplaagd en benijd om de verscheidenheid van hun kazen, hun wijnen, hun culinaire gewoonten… Ze blijven ook erg gehecht aan hun gemeenten, basis van het territoriale bestuur van de Republiek, met de departementen en de regio’s. Met een aantal van iets meer dan 36 000 vormen de Franse gemeenten een uniek stelstel in Europa en in de wereld door hun buitengewone verspreiding. De 22 regio’s en 100 departementen van het moederland, die redelijk groot zijn, zijn niettemin in het algemeen kleiner van omvang dan hun buitenlandse equivalenten.

De verscheidenheid van het Franse grondgebied, die het enerzijds aan de geschiedenis en anderzijds aan de geografie dankt, is evenredig aan het bestuurlijke systeem. Verscheidenheid van klimaten, verscheidenheid van aansluitingen bij het Franse grondgebied, verscheidenheid van oorspronkelijke talen, van dialecten en gewoonten, verscheidenheid van steden, verscheidenheid van regio’s en streken. Deze territoriale mozaïek vormt de voortzetting van hetgeen Frankrijk lange tijd was: een rurale landbouwnatie, gevestigd in eeuwenoude tradities, rijk (of arm) aan een policultuur die nog steeds steunt op de volgende drie pilaren: een graansysteem met zeer hoge productiviteit, dat de overhand heeft in het bekken van Parijs, een traditie van veeteelt die nog altijd vol levenskracht is in het westen en het Massif central, en een mediterrane versie gebaseerd op wijnbouw, fruit- en groenteteelt. Dit alles heeft geleid tot de diversiteit en de schoonheid van de landschappen, die variëren van vlakten tot wallenlandschappen, van bossen, struikgewassen en wijngaarden tot geïrrigeerde gebieden. Vandaar ook dat Frankrijk een grote plaats in de Europese landbouw inneemt, met name voor de graangewassen, de runderproductie, de melkproductie, de wijn, de vruchten en de groenten… Om dit alles compleet te maken kunnen we nog een tropische noot toevoegen met het Caribisch gebied, de Indische Oceaan et de Stille Oceaan.

Het is paradoxaal - tenzij het een kwestie van complementariteit is - dat deze mozaïek een staat en een grondgebied heeft opgeleverd die het meest gecentraliseerd zijn van Europa en tot de meest gecentraliseerde gebieden van de wereld behoren. De staat, die zijn taken gedeeltelijk overdraagt aan de departementen en de gemeenten, brengt de eenheid van de Republiek tot uitdrukking. Deze is overal aanwezig in de overheidsdiensten, vooral in het onderwijs. Het belangrijkste resultaat van deze enorme concentratie blijft het transportnetwerk met de spoorwegen die het stervormig patroon van de oude koninklijke wegen hebben overgenomen en met heden ten dage de luchtlijnen en de hogesnelheidslijnen die het patroon van de spoorwegen uit de 19e eeuw hebben aangehouden. Alles komt samen in Parijs. Alles ontstaat in Parijs. Een zeer krachtige politiek van ruimtelijke ordening, die men vastberaden heeft gevoerd sinds de Tweede wereldoorlog, heeft deze trend zeker zeer sterk gecorrigeerd, net zoals de decentralisatiewetten van 1982. De centralisatie blijft echter kenmerkend voor het Franse grondgebied. Vroeger was het een centralisatie van de industriële productie en van de voornaamste diensten, tegenwoordig is het een centralisatie wat betreft de beslissingen, de meest voorname diensten, de mode, de kunst en de cultuur.

Het Franse Staatsbestel

De Grondwet
De Grondwet van 4 oktober 1958 regelt het functionneren van de staatsinstellingen van de Vijfde Republiek. Deze is verscheidene malen herzien: de verkiezing van de Franse president via algemene rechtstreekse verkiezingen (1962), de invoering van een nieuwe titel inzake de strafrechtelijke verantwoordelijkheid van de leden van de regering (1993), de instelling van één enkele zittingsperiode voor het Parlement en uitbreiding van het referendum (1995), overgangsbepalingen t.a.v. Nieuw-Caledonië (1998), oprichting van de Economische en Monetaire Unie, gelijke toegang voor vrouwen en mannen tot gekozen functies en erkenning van de rechtelijke bevoegdheid van het internationaal strafhof (1999), verkorting van de ambtstermijn van de president (2000), hervorming van de strafrechtelijke verantwoordelijkheid van het staatshoofd, opname in de Grondwet van het verbod op de doodstraf, hervorming van de autonomie van Nieuw-Caledonië (2007).

De President van de Republiek
De President van de Republiek is het staatshoofd en wordt via algemene rechtstreekse verkiezingen gekozen voor vijf jaar (de ambtsperiode is teruggebracht van 7 naar 5 jaar na het referendum van september 2000).
Nicolas Sarkozy, zesde president van de Ve Republiek, werd gekozen op 6 mei 2007.

De Franse president benoemt de Eerste Minister en, op diens voorstel, de leden van de regering (artikel 8 van de Grondwet). Hij zit de Raad van ministers voor, vaardigt wetten uit en is chef van het leger. Hij kan de Nationale Vergadering ontbinden en, in geval van ernstige crisis, beschikken over buitengewone bevoegdheden (artikel 16).

De Premier en de Regering Onder leiding van de Eerste Minister (Premier Ministre) bepaalt de regering het landsbeleid en voert deze uit. Zij is verantwoording verschuldigd aan het Parlement (artikel 20). De Eerste Minister leidt de werkzaamheden van de regering en draagt zorg voor de uitvoering van de wetten (art. 21). François Fillon werd op 17 mei 2007 benoemd tot Eerste Minister.

Het Parlement
Het Parlement bestaat uit twee kamers: 

  • de Nationale Vergadering (Assemblée Nationale, vergelijkbaar met de Tweede kamer in Nederland) die via algemene rechtstreekse verkiezingen wordt gekozen voor 5 jaar. De laatste verkiezingen werden gehouden in juni 2007.

  • de Senaat, gekozen voor 6 jaar via algemene indirecte verkiezingen en om de drie jaar voor een derde vernieuwd. De laatste verkiezing vond plaats in september 2004.

Behalve hun controlerende functie ten aanzien van de regering, hebben de twee kamers tot taak het opstellen en aannemen van wetten. Bij gebrek aan overeenstemming, heeft de Nationale Vergadering een beslissende stem.

Nuttige informatie

Nederlandse instellingen in Frankrijk

Ambassade

Nederlandse Ambassade in Parijs
7-9 rue Eblé
75007 Parijs
T: +33 140 62 33 00
F: +33 140 62 34 56

Investeren

Netherlands Foreign Investment Agency 
Prinses Beatrixlaan 2
2595 AL Den Haag
T: +31 88 602 1142

Business France

Andere nuttige links

Franse instellingen en organisaties

Algemeen

Franse Ambassade in Nederland
Ambassadeur van Frankrijk: Laurent Pic
Anna Paulownastraat 76
2518 BJ Den Haag
T : +31 70 312 58 00
F : +31 70 312 58 24

Economische informatie over Frankrijk

Startpagina Kamers van Koophandel in Frankrijk
Ministerie voor Buitenlandse Handel (FR)
Centraal Bureau voor de Statistiek in Frankrijk
Banque de France
Business France
Franse Sociaal Economische Raad (FR)

Franse Ministeries

Op deze site van de Franse regering kunt u alle ministeries vinden. 

Parlement

Eerste Kamer
Tweede Kamer

Share this page Share on TwitterShare on Linkedin